Zawsze jest coś za późno, zawsze coś za wcześnie.
Nić pajęcza uleci zanim ręki dotknie,
jaskółka pod chmurami ucieknie przed wzrokiem.

Zatrzymasz się wpół drogi i bezradnie westchniesz,
bo próżno się rozglądasz - odejdziesz samotnie,
gdy ziemia zbyt obszerna, niebo za wysokie.

Zrzucają starą skórę zmienne pory roku:
na płótnie nowy obraz, ale w starych ramach.
I cisza dookoła zostaje ta sama,
w niepewnej prywatności, chroniąc kruchy spokój.

Twoja mała stacyjka, na której wciąż czekasz,
odwiedzając myślami znajome perony.
Zostaniesz tu na zawsze, jak zwykle spóźniony,
wypatrując nadejścia drugiego człowieka.