Zmę­czo­ne dzien­ną bryzą dziew­czy­ny wra­ca­ją do przy­sta­ni. 
W mrocz­nej sy­pial­ni wie­czor­ne czyn­no­ści, po któ­rych 
za­trza­sku­ją się drzwi. Lu­strza­ne ob­ra­zy z po­tłu­czo­ne­go szkła 
i mo­krej po­ście­li.

Oswa­ja­ne szep­tem, mo­dli­twą, dłu­gie szyje wy­tar­te od me­da­li­ków. 
Po­ca­łun­ki w snach o la­ta­niu. Ptaki bez skrzy­deł - baj­ko­we damy. 
Do­pa­la się świe­ca. Cie­nie prze­szło­ści, spo­pie­lo­ny czas. Nie ma 
od­po­wie­dzi, bo nie ma pytań.

W osło­nie ga­łę­zi okno. Brud­ne szyby roz­ma­za­ne desz­czem. 
Kon­tu­ry drzew za­trzy­ma­ne w ka­drze. Po dru­giej stro­nie 
zdar­ty for­te­pian. Stro­iciel za­kli­na po­go­dę. Ma­gicz­ne palce 
na­wil­ża­ją stru­ny.

Samotność zastygłych oczu.. Krze­sło, które pa­mię­ta 
od­ci­śnię­ty ból.
Nie da się opi­sać wraż­li­wo­ści dzią­seł.