Wiatr rozczesany na przejrzyste włókna
grzebieniem lotek wędrujących ptaków,
opuścił stado i spłynął powoli

pomiędzy domy, bowiem właśnie uznał,
że czas na ziemi nowy taniec zacząć
i do wieczora pośród ulic gonić.

W zapachu nieba i ciepłych obłoków
dotykał ludzi. Z obojętnych twarzy
ścierał makijaż kurzu i zmęczenia;

szeptał im cicho, by stanęli z boku,
żeby przez chwilę troszeczkę pomarzyć.
Świata nie zmienią - mogą siebie zmieniać.