warto czasami po prostu
bez celu i bez przyczyny
nie myśleć zupełnie o niczym
nie szukać niczyjej winy
w bezkresnej ślubnej podróży
bez planów z dalekiej przyszłości
zanurzyć się z uśmiechem
w upojnej teraźniejszości
zmysły na chwilę otępić
tu zbudzić
znaleźć teraz
sens poczuć nieodgadniony
milionów słońc istnienia
bez lęku ruszyć jesienią
zatańczyć znowu donikąd
porzucić plamy Rorschacha
zachłysnąć nieznaną muzyką
Tatr szczyty jeszcze zobaczyć
chociażby tylko z Krakowa
wschód nad Bałtykiem przywitać
dzień zacząć całkiem od nowa
w bukowy las świętokrzyski
kroki niepewne skierować
i zmoknąć na starym pomoście
nad taflą cichego jeziora