tyle razy umierałem
że się teraz nie wystraszę
ani tym że noce krótsze
ani tym że nic jest nasze

znów nie razem lecz osobno
coś straciło swe znaczenie
na fotelach i przy stole
rozgadało się milczenie

już się wręcz przyzwyczaiłem
do mojego umierania
do błądzenia bez oddechu
pośród głuchych ścian mieszkania

do zwykłego bycia samym
wszędobylskiej samotności
tak do fusów na dnie szklanki
jak i życia bez przyszłości

dam na luz Salomonowi
jak chce niech z pustego pije
tyle razy umierałem
że kolejną śmierć przeżyję