Słońce, och słońce, nadziejo żyjących
I tych z początku i tych schodzących
Żuku Pustynny, Ognisty Rydwanie
Wielki świetlisty bogu-tytanie
Przed zorzą chowasz się wieczorną porą
A świtem jesteś nocy tej zmorą
Brata srebrzystego gonisz kręgiem nieba
Dając światu światło którego potrzeba
Dzięki tobie rosną wielkie kłosy złote
By dać ludziom/zwierzętom jedzenie potem
Tam gdzie niebo błękitnym z morzem złączone
W łuku bramy zaświatów przechodzisz splecione
Dając światło zmarłym, żywym odpoczynek
W noc piękną gwieździstą spokojny spoczynek

Szczepan Makurat


______
Wiedno Kaszebe