Dla Damaskiosa

Pasek przeglądarki jak wstęga Möbiusa,
opanowałem w smartfonie
funkcję kopiuj-wklej, będziemy wiercić
studnię głębinową - być może dosięgniemy

nieskończoności. Na powierzchni rozkwita
popiół, wieje północny wiatr, ptaki ze śmiercią
za pan brat. Wszystko drży i czuje. Szur, szur -
lej się strugo moczu, w tobie jest rozchełstane

życie. A ty Damaskiosie mówisz o ciszy,
z której nie dobiega żaden głos. Myśl szuka
różnic i identyczności. Wychyleni
ku niewypowiedzianemu - jego ślad (ichnos)

odnajdujemy w nas samych.