Stary zegar już dawno zatrzymał wahadło,
pokazując, że północ, szkłem figlarnie błysnął.
W skrzyżowanych spojrzeniach łatwo było zgadnąć,
że to, co noc nam dała, to jeszcze nie wszystko.

Wiele dni jest przed nami, czekają za oknem.
Może będą lipami od miodu pachnące,
albo cierpkie, jak wiśnie, chłodną rosą mokre
lub dojrzałych winogron podchmielone słońcem.

Teraz oczy przymykasz, pozwalasz się dotknąć,
bo palcami, z twych ramion zmęczenie wyczeszę.
Potem wstanę, szeroko otwierając okno
- mamy dzień na śniadanie i siebie na deser.