Kapliczka uboga pod lasem sędziwym,
w niej Chrystus drewniany duma siedem wieków,
Płyną łzy dębowe po licu nobliwym,
Cóż żem ci uczynił niewdzięczny człowieku?

Z drzewa bukowego cierniowa korona,
Boleśnie się wbija w czoło frasobliwe,
Co wieczór o zachodzie Bóg ponownie kona,
Wiatr niesie nad lasem płacze rozpaczliwe.

Matka Bolejąca boskiego dziedzica
i aniołów chóry spod podniebnych kwater,
Bólem przystroiły nadobne swe lica,
W mszy trwają żałobnej, wiecznej Stabat Mater.

Szumią drzewa w lesie, świeci księżyc w nowiu,
Ptaki na noc ciemną przygarnęły brzozy,
Chóry żałobników schowane w listowiu,
Kwilą sennie, cicho smutne Lacrimozy.