Jestem Twym skrzypkiem, iluzjonistą.
Ciało Twe pieszczę jak muzyk lutnię,
zamieniam dźwięki w iluzję czystą.
Czaruję smutnie, czasem okrutnie.

Miłosną struną drżysz w głębi duszy,
czekasz napięta na czuły smyczek
co psalmem tęskne żale zagłuszy
i słodkim dźwiękiem stłumi gorycze.

Trącam Twą strunę najdelikatniej,
smyczkiem puchowym z gołębia pióra.
Lecz struna pęka w chwili ostatniej.
Krwi popłynęła ciemna purpura.

Jestem Twym skrzypkiem, iluzjonistą
Smętne gram pieśni łzawiącą nutą.
Wyczarowałem miłość przeczystą.
Oddam Ci wszystko razem z batutą.