Wojtkowi Borosowi

Nadchodzi czas, że nic już nie będzie pod sznurek,
Objaśniać sobie świata nikt nam nie pozwoli,
A my, młodzi ojcowie dorosłych już córek,
Nie chcemy oddać roli,

Bo już się nie wydarzy, co się nie zdarzyło,
Poskąpionego czasu już nie przyjmą od nas,
Wciskana do kieszeni rodzicielska miłość
Nie taka już wygodna.

Czas, gdy już nic nie będzie pod sznurek, nadchodzi
I trochę się boimy tego, co przyniesie,
Bo my, dorosłych córek ojcowie wciąż młodzi,
Jesteśmy z tym jak w lesie.