Jest wycięta. Odrastający rekrut
na dwa palce, po przysiędze.
Utrzymujemy się w kilku doniczkach,
dojrzewają fotografie,
zbieramy z niezbędnej krzątaniny.
Na rozpuszczalny niechirurgiczny szew
i ołów z przysłon na światło i wiatr.

Połapała mnie jak zawsze w palcach
i obrębia z zakładkami w oczach.
Spełniam się bez czucia, że jestem w kobiecie.
Ona przechodzi tę wysokość z zapasem,
nożycami naostrzonymi igłą adapteru.
Zacięta prawda przeskakuje w głowie.