Wszystko ulega przedawnieniu.
Tyle już lat - ledwie przyschnął atrament.
Zbyt szybko osiągamy stan równowagi

pozwalając, żeby stół układał pasjanse,
a krzesło rozmawiało z obcym.
Przestaliśmy rozumieć filozofię
śmiechu. Odchodzą zaklinacze słów
i moda ma melonik, laseczkę, wąsik.

Nie chcę, by tylko drżące światło
dawało połysk. Jeszcze gromadzę
marzenia, one zawsze ostrzą apetyt.

Buntuj się, buntuj, kiedy czas się mroczy*


* Dylan Thomas