nie umiem pisania traktować poważnie
choć nie chcę by wiersze tak mnie traktowały
ale kiedy sprawie przyjrzeć się uważnie
dla strof tak młodziutkich jestem zbyt dojrzały

pisanie w tym wieku to tylko zabawa
na którą zezwala mi resztka polotu
i czas do którego pacierze odmawiam
by swoim upływem nie sprawiał kłopotu

dystansu do świata nie muszę nabierać
jest przy mnie i będzie do końca przypuszczam
układów ze śmiercią nie myślę zawierać
nie musi przede mną swych racji wyłuszczać

gdy życie pozwala a śmierć nie zabrania
korzystam z uroku tworzenia wierszyków
i w sumie się cieszę z efektów pisania
nie licząc się z głosem większości krytyków

a chociaż poezja jest starsza ode mnie
to ufam jej gwiazdom odbitym w kałuży
zgadzamy się w jednym i raczej wzajemnie
że każdy ma takie na jakie zasłużył