czy jesteśmy aż tak inni
że tyle nas dzieli
czy jesteśmy czemuś winni
żeśmy nie umieli
do dwóch dodać dwa by było
rzeczywiście cztery
a tak... wszystko między nami
od wielkiej niedzieli

ty osobno ja osobno
gdzieś pomiędzy szczęście
przykro bardziej bo podobno
to zdarza się częściej
co takiego mamy w sobie
że na nas trafiło
może wszystko nam sądzone
wszystko... lecz nie miłość


...
coraz więcej siniaków na myślach i słowach
rany niezagojone dokuczają świądem
doświadczanie dotyku razi niczym prądem
nad tym co pozostało trudno zapanować

gdy widoków na przyszłość niestety nie widać
na myśl samą o jutrze niedobrze się robi
nawet marząc o dżungli lądujesz na Gobi
skąd nikogo o drogę nie sposób zapytać

cóż takiego się stało że brakuje bliskich
jakim cudem tak łatwo przychodzi się godzić
z tożsamości utratą niemalże u wszystkich
bez większego znaczenia czy starzy czy młodzi

... a Ty widząc stan taki przerażasz spokojem
chociaż bać się nie umiem to jednak się boję