Kamień, drzewa,
pomieszane dwudziestego,
jakby kręciły się w karnawale.

Dzień żaden nie nie droga,
też o sobie nic nie powie.

Przewija morzem czas,
zmyka jak kalendarze,
które dawno spalił czas.

Rozgryza obojętności kajdany,
w miejscach pustych, nie zostaje.

Świat, słońce, trwa, wiecznie trwa.