Hieny podchodzą pod nasze okna

Pod bladym niebem podnoszą łby i węszą

Czują krew, strach, długo

Mówią o miłości bliźniego.



Nie boją się nadchodzącej nocy, człowieka

Zewsząd swe zdeformowane ciała

Wloką pod nasze domy.

Cieknie z nich ślina a nam

Ubzdurała się inność

Naszego czasu.



Niektórzy otwierają im drzwi

Niektórzy chowają się pod łóżka

Lub beczą jak barany.

Lecz są tacy którzy w księżycową noc

Otwierają okna

I przeciągle wyją jak wilki.