codzienność szare nosi imię
myśli na wskroś przeszyte pustką
chcę przejść na tajemniczy ląd
i znaleźć ciepło dłoni
wracam do zimnego źródła o zmroku
a nieopodal zostawiam szybsze bicie serca
szaleją w głowie tańczące nuty
odsłuchanych dźwięków
jeden obraz z natury wyrwany
i schwytany niczym promyk
wyryty w pamięci
ten ból istnienia niczym lawa wypływa
i zastyga na pograniczu niespełnionych pragnień