dłonie wciąż nie dojrzały
by zaplatać je w warkocz
więc nalejmy po małym
dwa kieliszki wystarczą
nie potrzeba uchwały
by zobaczyć czy warto
było mieć nadzieję na
doczekanie końca dnia

oczy same się śmieją
że możemy się widzieć
zatem niech się poleją
łzy w niekrytym bezwstydzie
chwila karmi nadzieją
gdy los można przewidzieć
skoro przyszła niechaj trwa
po szczęśliwy koniec dnia

rozmawiamy bez przerwy
trzeba czas wykorzystać
zanim nas do rezerwy
światłość da wiekuista
uspokaja nam nerwy
zimna i przezroczysta
ta która cierpliwość ma
w doczekaniu końca dnia

lecz ten nie chce się kończyć
choć butelki dno świeci
coraz więcej nas łączy
bliski ciału parkiecik
ziewa czas bardziej śpiący
niż zmęczeni poeci
o których już tylko dba
doścignięty koniec dnia