mówią że to poświęcona ziemia
drzewa na niej z kamienia
liście lżejsze od słów
ranią pielgrzymów do krwi
cienie wrastają zimnem
pod paznokcie i powieki

w imieniu bezimiennych
ptaki milczą nieobecnością
twarze schowane pod kaptury
szukają niewinności w dekalogach

ścieżki są tak pełne
że miejsce na stopy jest tylko
w gęstym od kadzideł powietrzu
nikt nie chodzi po wodzie

i tak uwierzą we wszystko
uniosą ciężar zasad
poniosą nadzieję w lektyce
a wolność jak to wolność
nie potrzebuje paciorków