Dziewięcioletni dzieciak jak lewiatan
Zapał i chciwość miał dzikiego zwierza,
Marzenia wielkie jak projekt Manhattan
I tradycyjne jak świątynna wieża.

Myśli splatały się w kształty jak ratan,
Gdy dzieciak biegał sobie pośród traw u
Skraju ogrodu, tam gdzie rósł jonatan
Niezapomniany jak rym epitafu.

Bóg mu odmówił, nie pozwolił szatan,
Toteż nie zawarł żadnego przymierza
I nie podpisał z nikim cyrografu.

Błąka się dzisiaj strapiony szarlatan;
Głowę podnosi i w mury uderza
W oczekiwaniu szczęśliwego trafu.