... przylatują spoza
niczym motyle z palety Cybisa
słowami lepkimi jak miód
bez żalu do poezji

...
wystarczająco niedoskonali
by świat ich nie chciał
z sercem które się nie mieści w skali
ludzkiego szczęścia
muz pomazańcy wydziedziczeni
z własnych przekonań
piszą o sobie i o jesieni
a czasem o nas

ale ten świat ich nie potrzebuje
przechodząc obok
tych z których każdy pisząc co czuje
zbyt ufa słowom
będącym kroplą krwi z duszy wnętrza
i kromką chleba
smutkiem żyjącym na łasce szczęścia
pod dachem nieba