Cienie i blaski w moim sercu
Niosę sama życiem ziemskim
Bóle, rany duszy w ciele
Nie mam z kim się nimi dzielić

Jestem sama na tym świecie
Krzyczę w tłumie dźwiękiem głuchym
Być sobie sama podporą
Nie móc się na nikim wesprzeć

Świat nie zna dla mnie litości
Płaczę cicho sama w ciszy
Łzy jak głazy na mecz serce
Spływają lawiną cierpień

Nie oglądam się za siebie
Ślady marzeń nie spełnionych
Krążą widmem bezszelestnym
Będąc tym co zapomniane

Gdy echem odbije się żal
Od wspomnień noszących pustkę
Wróci do mnie by sprawić ból
Bezdźwięczna, głucha samotność

Sama w ciszy się zanurzę
Zasnę wszystkim tym zmęczona
Jedność ciała z duszą zniknie
Gdy ja ciągle będę sama

Pozostanie tylko po mnie
Wiara w to, że będzie lepiej
Pustka zginie, smutek zniknie
Czas popłynie swoją drogą.