czy naprawdę już za późno
by prostować krzywe dachy
przechylony płot przed kuźnią
roznegliżowane strachy
z tabliczką bez żadnej treści
na której wiatr snu językiem
dwie litery N umieścił
gwiżdżąc
że już czas być nikim

stojąc pośród nich jak jeniec
jak słonecznik egoista
kłaniam się po samą ziemię
resztką słów ukrytych w listach
ekscentryczną kaligrafią
jak kura lub gminny lekarz
rozwiedziony z ortografią
- piszę
bo wiem że ty czekasz

na tych parę zdań
co u mnie
czy w ogóle jeszcze żyję
i czy nadal nie rozumiem
życia które wciąż nie kryje
prawdy o tym że żyć trzeba
ale trochę bardziej luźno
i nie patrzeć w stronę nieba
bo jeszcze nie jest za późno