zamknięte w czasie i przestrzeni
krążą łez srebrnych galaktyki
komety uczuć wypuszczają
tkając z nich mgławic dywan złoty

niektóre całe wieki drgają
nim w otchłań samorodkiem wpadną
przysiądą czasem na policzkach
i struny duszy poruszają

tańczą po marzeń pięciolinii
sny ubierają w uczuć dźwięki
i na stronicach serc wrażliwych
natchnieniem dla poetów stają

gdy spojrzysz w rozgwieżdżone niebo
zdarzeń targany niepokojem
nie wstydź się płakać bo łez zdroje
w gwiazd srebrnych roje się przemienią

mojej żonie🌹