A na co Diabłu takie dusze
uwikłane w tkankę ciała
obrosłe tężejącym potem
w koronkach całe aż po szyję
dla wprawy czeladnika kata ?

Podążające za rojem
słów w gorejącej głowie
orleańskiej świętej,
nim zabłąkany anioł,
zgubiwszy w locie
dobrą nowinę,
nie wzniecił pod stosem
piekielnego płomienia?

Oblegające tłumnie
skruszałe mury Edenu,
w wyprawie krzyżowej
po odblask księżyca
i zaśniedziały diadem
bizantyjskiej księżniczki
z nieprawego łoża.