jeszcze jeden dzień
wytwarzania
własnej rzeczywistości

zeskrobuję zimową szczecinę
z oblicza niepewnego siebie
które nazwałem
tym tragikomicznym słowem:
moje

nie pierwsze ono i nie ostatnie

przypominam sobie że
dokładnie tak samo nazywałem to sprzed tygodnia
z dodatkowym wrzodem na czole
i tamto
wyciskające niezgrabnymi skurczami
dawno już zżółkły i zaschnięty
wierszyk o pani jesieni

twarz dzisiejsza będzie równie jednorazowa
jak siatka skompletowanych zakupów
za które zapłacę kartą

po wszystkim umieszczę ją
między sztywnymi dowodami osobistej tożsamości