w przeludnionym hospicjum - samotność
nie śpi
w pojedynkę kawałek po kawałku
nadzieja rozkłada się na agonie

w hospicjum dłonie - głaszczą ból
ból jest terminalny - minie gdy zwieńczy
życiorys

życiorys to skrócony akt umierania
zaczyna się od parcia
cięcia pępowiny
pierwszy oddech i krzyk - cichnie
na końcu korytarza hospicjum
które umownie nazywamy życiem

aby móc brać za dobrą monetę
słońce w prenatalnej pozycji
o świcie