piękne. Co mam powiedzieć więcej?
Przyznaję, nie trzeba było aż
czterdziestu ośmiu lat, by sklecić
tę jedną mało odkrywczą tezę.

Moją obroną jest przekonanie
które żywiłem i żywię szczerze:
nie o to chodzie, co się głosi
lecz że ma się odwagę mówić.

Cokolwiek by się nie wyrzekło
w sekundę pojawią się przecież tacy
którzy faktycznie wiedzą lepiej.
Pojawią się bez uprzedzenia jak zmarszczki

na twarzach pięćdziesięciolatek.
O wiele łatwiej jest milczeć, cisi
uchodzą za mistrzów kontemplacji -
botoksy sflaczałego istnienia.