niesforne życzenie
tchnięte nutką egoizmu
na rubieży pragnienia

z piaskiem w ręce
na kolanach
i przysięgą w ustach

ziścił się los
na pohybel
zuchwałego młodzieńca

będąc iskrą
dążył do żaru
lecz obrócił się w popiół

zadeptano zarzewie
mogące zaistnieć
jako podwalina

obrotów zegara
dziewięćdziesiąt i jeden
podejść tysiące

huk na polanie
poderwały się
do lotu wrony

niezmierzona cisza
i samotna zimna bezuczuciowa
zadufana w sobie słabość