ptaków ćwierkot
słońca blask
błękit nieba i zieleń polany
wiatru wiosennego
powiew delikatny
do ucha szepczący
słowa swej piosenki
i ty samotnie
od lat stojąca
na rozległych owych łąkach
jabłonio przepięknie rozkwitająca
u progu kwietniowego słońca
której z każdym słowem wiatru
dotyk czuję
przez otulające mnie
satynowe płatki
twoich różowych kwiatów
które działają kojąco
spadając w dół spokojnie
kołysząc się przy tym
jak dziecko na huśtawce
lub primabalerina
piruety wykonująca
nie chcę nic więcej
chcę trwać w tej chwili
więc zamykam powoli
zmęczone me powieki
Jestem tylko ja
Cisza...
I ta krótka chwila