ilu z nas odejdzie
a ilu zostanie
ilu z nas się zdziwi
że byli a nie są
wspólne chwile zawsze
kończą się rozstaniem
zapatrzonym w pustką
wyrzeźbione krzesło

nie jest ziarnem wszystko
to co ze straconej
pozycji wyrasta
z naszych wyobrażeń
i kwitnie przez lata
dopóki zielone
nie zwiędnie i złudy
barwą się okaże

czyż nie odchodzimy
żeby już nie wracać
tylko zrobić miejsce
dla tych którym po nas
w życiu znacznie lepiej
będzie się układać
bez lęku różańca
w stygnących ramionach


...
gdy u drzwi twoich stanę
bez sił i bez nadziei
to nie odtrącaj ale
postaraj się ośmielić
zadając mi pytanie
czy jestem tego pewien
że znam odpowiedź na nie
a ja odpowiem - nie wiem

czy kiedy drzwi otworzysz
by wpuścić mnie do siebie
odpowiedź z czego złożysz
kiedy zapytam ciebie
dlaczego palcem bożym
tak samo bez różnicy
i złym i dobrym grozisz
- odpowiesz czy przemilczysz

ważniejszy czyn czy słowo
czemu przypisać winę
milczenie brzmi jałowo
a bezruch nie jest czynem
najwyższy czas by głową
nie palcem chcieć poruszyć
osądzić świat na nowo
nie tylko miarą duszy