PROMETEISTA
Raz się poczułem wielkim
Rosło przeświadczenie
Że przede mną każde ugnie się stworzenie
A ludzie w me słowa uwierzą z radością
Bo moja wielkość - ich będzie wielkością

Jam ludziom powiedział
Ze im świat przemienię
Z nieba gwiazdy zdejmę,
Dam im jak klejnoty!
Jam przysiągł,
Ze księżyc dla nich skradnę złoty,
Aby...

          Lecz oni...
          spojrzeli na mnie jakoś dziwnie
          mówili że bredzę naiwnie,
          wyśmiali bezlitośnie
          i odeszli mnie...

A jam przecież pragnął tym biednym
Wypędzonym z raju
Dać szczęścia trochę
By wciąż nie widzieli
Jarzma co kark im pochyla
By byli weseli...

          Lecz oni...
          spojrzeli na mnie jakoś dziwnie
          mówili że bredzę naiwnie,
          wyśmiali bezlitośnie
          i odeszli mnie...

Raz po burzy
Tom swe oblicze zobaczył w kałuży
A było tak śmieszne i w kolorach płowe
Że - nie mogąc patrzeć - odwróciłem głowę
I strach me serce ścisnął lodu okowami
Że, przyrzeczenia me - próżnymi są tylko słowami
I myśl się tłucze dzwonem w pustej naraz głowie
Czy mam dość siły, by spełnić?
Niech mi kto odpowie
I w niepokoju rzucam
To pytanie światom
I usłyszałem odpowiedź:
";Nie; boś tylko atom"                                                  -------------------------------------------------------                                                  Urszula Olszewska