zagubieni w czasie i przestrzeni snują się
po ulicach szukając własnej
tożsamości

opatuleni wolnością wyboru
nikczemią boży plan

ocierają się o mnie świdrującym
wzrokiem jak artefakty
swojej epoki

superheroski i mężczyźni o twarzy Conchity
krzyczą precz ze starym porządkiem

samo stanowiące tkanki w inkubatorach
zagłady sprzeniewierzają się
prawu naturalnemu

co wypada mężczyźnie nie zawsze
przystoi kobiecie
powtarzała
babcia

nie uczono mnie w Polsce Ludowej
tolerancji o prawie bycia równym
równemu sobie mówiła
katechetka jedynie
w kontekście Bóg
człowiek

nikt przecież nie rodzi się kobietą
gdzieś już to słyszałam

nikt być może
ja na pewno
tak