tylko miłość potrafi zatrzymać czas.
Marcel Proust

misterium wystawiane w scenerii ezoterycznego
życia, wciąga do obrządku ostatnie czynności,
żałobników. premiera według panującego rytuału.
sakramentem jest przeistoczenie czasu.

prefacja nie ma końca. wpadam w uniesienie. w
płomieniu gromnicy, ściętych kwiatach, kamieniu,
widzę ulotny kształt. wzmaga się uczucie strachu,
wywołane wizją samotności. niweczę śmierć.
kreuję postać, nadaję widzialną formę.

wyposażam w pełnię uczuć, nawet ułomnych.
oddaję ciało. będzie kochać, moimi oczami ujrzy
świat na nowo. depczemy kir, rozciągam nad
nami biały woal. wwodzi świeży powiew, przynosi
obietnicę brzasku, nadziei. w życzliwych
ramionach kryję szarą nędzę życia.
wybrzmiewa marsz żałobny.

jeżeli uczucia są prawdziwe jedynie przez fakt, że
jestem świadom, czy będę kochał mocnej gdy
istniejesz w otchłani.