Coraz więcej, obok nas, pustych miejsc przy stole,
zapisanych nostalgią pożółkłych zeszytów;
jak niełatwo odnaleźć zew dawnej młodości,
w przelewanych na papier smutkach u poetów.

Niekochane obrazy w martwych wiszą ramach,
zakurzone milcząco czekają nadziei.
Co jeszcze, na pamiątkę po sobie zostawię,
za wyjątkiem pachnących od wierszy spopielin?

Jakże trudno zapomnieć wonności przedwiośnia,
kiedy ziemia rozkwita oddechem złaknionym?
Jak wymazać z pamięci smak młodego wina,
zapach trawy soczystej, gdy ledwo skoszona?

Co spakuję do worka, prócz błękitu oczu,
na drogę ku ostatniej, nieznanej bezbrzeży?
W całowanie młodzieńcze, przy blasku księżyca,
jakże sercu staremu jest trudno uwierzyć.