O gwiazdorzeniu świń

Było kiedyś świnek stado.
Żyły miło i dostatnio,
były tłuste i różowe;
Chłeptały z koryta miodek.

Każda świnia w dzień i w nocy
znała wejście do obory.
I chociaż to wbrew logice,
ciągnęła krowę za cycek.

A drobiu cała plejada
musiała się świniom kłaniać.
- To przez takie bezhołowie
pomieszało im się w głowie.

Knur gwiazdorzył pompatycznie;
- Przedstawienia dawał liczne.
Żądał miejsca na cokole
i zamówił aureolę.

Zaś warchlaków całe stada
kiernozowi biły brawa,
jakby ktoś im za to płacił,
żeby zapału nie stracił.

O WOLNOŚCI knur zawodził.
Lecz - to, o koryto chodzi!
Taki z niego hipokryta!
A ten kwik - to Targowica.

Nastał grudzień, a wraz z grudniem
świnie się mieszały z tłumem,
bo to czas był festiwali.
One z boku stać nie chciały.

Nie umiały zerwać z żądzą!
By narodzić się na nowo
kwiczą - Kasa! - Demokracja!
- jakby im odbiła szajba.



Zadanie

Panie Prezesie, walę jak w dym,
z uniżonością należną sądom,
pewna, że trzeba przyjrzeć się - tym
oto PIS - owskim nierządom.

To sprawa stricte jest polityczna!
Rzucają pod nogi kłodę
i raczą - w sobotę Wigilią.
A przecież powinna być w środę!

W orkiestrze wielu jest cymbalistów,
każdy na swój strój przygrywa.
Trybunał nadal tkwi bez wyników.
Czy hucpa ta pana porywa?

Wszak toto niekonstytucyjnie!
Okazja - swój prestiż ocalić.
Że co? Pana już nie ma?

To pewnie stypa w Centrali!?