w surowej bieli krajobrazu dominowała cisza
cała brzemienna w skutki jesiennej melancholii
zaakcentowanej czernią w rozpostartych skrzydłach
szybującego wysoko nad ziemią ptaka
joikowana w pięciotonowej skali głosu szamana

niebogłosem - górnego świata

pląsając w balecie po północnej stronie nieba
efemerycznym blaskiem zakręconych aniołów
zrodzonych ze słonecznego wiatru
w takt rytualnych bębnów ludu Saami

ziemiopłodem - średniego świata

zaiste słyszących światło - aurora borealis przekazywane
w pieśniach swoim następcom jak onegdaj ogień