Parafraza wiersza Jana Kasprowicza:
Krzak dzikiej róży w ciemnych smreczynach


Wtulił się w kamień krzak dzikiej róży.
Skryty w załomie, jak w cichym schronie,
bać się nie musi oddechu burzy.

Nie wie, skąd przyszedł i czemu służy.
Pod skalną ścianą wstydliwie płonie
krwistą purpurą krzak dzikiej róży.

Spragnione liście w deszczu zanurzy
i krople rosy z lubością chłonie,
nic się nie bojąc oddechu burzy.

Czasem sam sobie z płatków powróży.
Nie wie, co znaczą troskliwe dłonie,
samotny nocą, krzak dzikiej róży.

Wśród skał i lasów czas mu się dłuży.
Nieraz zapłacze po limby zgonie,
na wznak rzuconej oddechem burzy.

Wędrowcze, zajrzyj w życia podróży
w to tajemnicze, cudne ustronie,
gdzie śni o szczęściu krzak dzikiej róży.
Przy nim nie skrzywdzi cię oddech burzy.