Istota tak piękna, stworzona z najczystszego srebra,
Przez Boga zlepiona, z Adamowego żebra.
Mężczyzna od wieków, to jest Boga dłużnik,
Próbujący rozwiązać tę zagadkę , wiekuisty podróżnik.
Od tysięcy lat, ta tajemnica zapuszcza swe korzenie ,
Czy warto rozmyślać, gdy nasz czas to serca uderzenie?
Może ta tajemniczość, jest jej odwieczną zaletą,
I gdybyśmy ją rozumieli, nie byłaby kobietą?
Chodzimy po świecie, jak Heliosa święta krowa ,
A boimy się zamienić z nią, choć jednego słowa?
Myślimy że jesteśmy u góry, jak dym w pożarze,
A w rzeczywistości znajdujemy się, w głębokim Tartarze.
Wpatrzeni w siebie , trzymając narcyza w dłoni,
Czy spojrzymy na ich wnętrze? W tej ciągłej pogoni...
Czy one nie powinny być obsypywane, kwiatami ze złota?
Że są tak cierpliwe, jak piękna Penelopa?
Porozrzucane uczucia, jak liście na wietrze ,
Czy one są dla nas, niezbędne jak powietrze?
Oddajmy im swe dusze , to uśmiech Boga wznowi
Oddajmy bez namysłu, jak Faust dał szatanowi.
Lecz bądźmy ostrożni z tą przepiękną baśnią ,
Ponieważ można upaść , zrywając kwiaty nad przepaścią.
Zachwycamy się tym wszystkim , taka natura nasza,
Patrząc na to wszystko, przez oczy Tyrezjasza.
Czasem swoimi słowami , tworzą kłamstwa kolarze ,
Lecz i my mężczyźni, to świetni malarze.