w hiszpańskich butach nie umknie daleko
bo ścieżka prawdy sama go odnajdzie
kiedy na stole rozłożona mapa
bladego ciała terra incognita

mięśnie się zepną w ramę ludzkiej harfy
gdy struny nerwów zagrają melodię
płynącą w ciemnosć niezbadanych źrenic
groźnej Nemezis żelaznej madonny

nim śledzczy skończy sporządzać notatki
wyciągniesz wnioski z lekcji anatomii
że nic nowego w żarze paleniska
się nie wysmaży prócz jękliwych wyznań

puenta wypłynie zawsze poniewczasie
wygasłym węglem i garścią popiołu
a łańcuch zdarzeń jak tłuszcz się wytopi
w nudną opowieść bezbarwnego życia