Zakleszczeni w swych fotelach
Wokół kable i ekrany
to przywodzi i kojarzy
Krzesło śmierci i zagłady

Pokoiki brudne szare
Sprzęty chemią dojrzewają
Kwiaty sztuczne kolorowe
Dla pozoru podlewają

Tak codziennie godzin wiele
W izolacji od człowieka
Przydał by się złoty cielec
Pewnie lepsza będzie pieta

Pod nogami wykładzina
To jak bomba zegarowa
Bóle głowy częste mdłości
W krótkim czasie neuroza

Ciało zgięte konwulsyjnie
Na ekranie znaki puzzle
Tępo mleczny wzrok zmęczony
Człowiek! - to już nie brzmi dumnie