Jest cały czas obok,
przez chwilę głośny
cichnie gdy zaczynam go słuchać

Znika, jest bardzo nieśmiały
Jeszcze nie wie
Że nie musi nic robić, żeby być

Nigdy nie jest sam
zawsze ktoś go przekrzykuje
W zasadzie słyszę tylko jego echo

Wskazuje drogę, właśnie tym się zajmuje
Nie rozdrapuje żalu
Nie przewiduje, nie zgaduje

Czuje,
bez roztrząsania,
podejmuje ryzyko,
Pomyłka jest też właściwą drogą

Jestem chory, na granicy wygodnego obłędu
Przynosi mi garstkę codzienności