Pięknie rozkwitły na wiosnę kasztany
Już nic nie będzie martwe i drętwe
Białe ich kwiaty usta scalały
Konary skrywały pieszczoty namiętne

Omdlałe ciała pełne pokusy
Dłonie splątane lianą miłości
Strzały amora utknęły w duszy
Zmysły skąpane zapachem wiosny

Wyrokiem boskim miłość w nas płonie
Świat zawirował myśli się zbiegły
Serca zabiły jak dzwony spiżowe
Żyliśmy osobno staliśmy się jednym

Obcy tajemny świat piękna skrytości
Wzniecił pożary uczuć nieznanych
Uwolnił dar kochania miłości
Z bagażem pytań co będzie dalej. . .