Kiedy zgasła pustka wokoło
Z każdego kąta rozpacz wypełza
Serce nie bije już tak wesoło
krew się przetacza wolno w arteriach

Smutek przegonił radości życia
Zamknięci w sobie gorycz dusimy
Jak w zbitym lustrze nasza psychika
Na dalsze życie nie ma już siły

Przeboleć stratę rzecz niepodobna
Raptem osłabły funkcje życiowe
Była pochodnią wcieleniem dobra
Życie stanęło jakby przy grobie

Zamilkły sprzęty i chłodem wieje
W ciszy ukryło się serca bicie
Zapach pozostał puste przestrzenie
Dusza na zawsze płonącym zniczem