''Półprzewodnikowy świat''

Karmiony pierwiastkami ziemi, wyrosłem.
Uczony bólem i sercem napełniłem kukłę.
Poruszam się w tym magnetycznym świecie po omacku.
Pokolenia zmieniają ziemię,
mnie nie zdążą na czas przystosować.
Ślizgam się po półprzewodnikach jak pająk po sieci.
Boję się pytać, odpowiedź byłaby wyrokiem!
Jestem na niby, bo całkiem nie mogę.
Wychodzę z bunkra, który zbudowałem,
by zachłysnąć się powietrzem bez daty i przydziału.
Za szybko umyka chwila, wartość dodana
przewyższa bazę, więc trwam nie całkiem obojętnie,
zmagam się z Bogiem.
Bombarduję Go pytaniami o sens zagłady.
To nie wieczność się tworzy, to otwiera się niebo i piekło.


J.M. 25.06.2007