w obrazie
zatraca się sens.

rodzi się wszechmoc nagłego słowa,
które zastępuje kręte linie i arabeski
obrazu. złożone kursywą hasła wchodzą

w akademicką sztywność, naruszają utarte
koleje, łamią się malowane wewnętrzną
gorączką, anarchiczne, skłonne do przesady,

spętane zwartymi wierszami lojalnego zapisu,
wraz z którym stają się głosem natchnionym
prometejską ideą. słowem, które pragnie

przemówić, opowiedzieć, czego nie można
wyrazić w eschatologicznym przekonaniu,

że koniec
kładzie kres prawdziwemu.