obudzony z błogiego snu
rykiem syreny okrętowej
przenikam mgłę w której
szare zjawy uwięzione w sieci
pędzą po złudzenia

minuty wloką się jak lata
godziny przekształcają w tysiąclecia
wreszcie gong ogłasza przerwę
w walce o przeżycie

idąc nie patrzę na nic
ciemne okulary i słuchawki
tworzą kamuflaż niemal idealny
żeby nie dopadli mnie inni drapieżcy

w półmroku gapię się w punkt
ciszy która szepcze modlitwami
sąsiadów błagających
nieszczęścia dla współplemieńców

zamykając oczy marzę
o śnie
takim najgłębszym
i oszukuję sam siebie