Niczym włóczęga co po świecie się tuła,
Szłam swoją drogą wyboistą i krętą.
W śród deszczu i lasów czerwienią pokrytych,
Szum wiatru zagłuszał sumienie.
Zgubiłam po drodze serce z papieru
Tak pełne miłości, nadziei, uśmiechów.
Gdy spojrzałam w górę z przestrachem, obawą
Mój papierek w dziobie wróbelka
Unosił się w górę, w nową podróż do Szczęścia.