neoreumatyzm

uginam przed tobą kolana rzek
rozbite o brzegi fale skrzypią
mozartem wbrew dyktatowi map
żłobią melodię w krzywiźnie ziemi

ponad gdzieś mimo gęstniejących pióropuszy
ze skrzydeł śmiałków rozlewa się wosk
leciałem wraz z nimi przynosząc złoto
chronione przed światłem dwoma barwami

struktura jednaka atomy jak trzy kamienie
tkwią na miejscu o czasie zapomnij
poprzednich wersach żłobionych
w płycie chodnika pokorną chwilą

dłonią zdobną w obowiązek
prostuj tylko rozbiegły nurt rzek
w nocnej czerń alkowy
w suknię jak wiersz białą